Gero, pikondo ihartuari begiratzean, harritu egin ziren ikasleak eta esaten zuten: nola ihartu da bat-batean pikondoa?³³. Kristoren hainbeste mirari ikusi dituzten lehenengo hamabi haiek, harri eta zur geratzen dira berriz ere: haien fedeak ez zuen erretzen oraindik. Horregatik ziurtatzen du Jaunak: Benetan diotsuet, zalantza gabeko sinesmena baldin baduzue, ez duzue pikondoarena bakarrik egingo; baizik eta “ken hadi hortik eta amildu itsasora” mendi honi esaten badiozue, halaxe gertatuko da³⁴. Jesu Kristok baldintza hau jartzen du: sinesmenez bizi gaitezela, gero mendiak mugitzeko gauza izango baikara. Eta hainbeste dago mugi beharra… munduan eta lehenik geure bihotzean. Graziari jarritako hainbeste oztopo! Sinesmena, beraz; sinesmena egintzekin, sinesmena sakrifizioarekin, sinesmena umiltasunarekin. Sinesmenak gizaki ahalguztidun bihurtzen baikaitu: eta otoitzean sinesmenez eskatzen duzuen edozer gauza lortuko duzue³⁵.

Gizaki fededunak badaki mundu honetako arazoei buruz ongi irizten, badaki hemen behean dugun hau, Ama Teresaren hitzak erabiliz, ostatu txar batean gau txar bat bezalakoa dela³⁶. Bere ustea ere berritzen du: gure bizia lurrean lan eta borroka garaia dela, Jainkoaren zuzentasunari gure bekatuengatik diogun zorra ordaintzeko garbiketa denbora. Badaki ere mundu honetako ondasunak baliabide direla, eta eskuzabalki, heroitasunez erabiltzen ditu.