Lasterka ibili gara, basahuntza irrikaz ur bizien bila bezala³⁰; egarri, ahoa lehor, idortasunez. Ur bizien iturburu horretan edan nahi dugu. Bitxikeriarik gabe, egunean zehar betiko biziraino jauzi egiten duten ur freskoen iturburu oparo eta argitsuen artean mugitzen gara³¹. Hitzak sobran daude, mihia ez baita mintzatzeko gai; adimena baretzen da. Ez da hausnartzen, begiratu egiten da! Eta arima kantuz hasten da berriz, kantu berri bat, Jainkoak maitekiro begiratzen diola sentitzen baitu eta jakin ere, baitaki.

Ez naiz aparteko egoerez ari. Gure arimaren fenomeno normalak dira, edo izan daitezke: maitasunezko erokeria, ikusgarririk gabe, bitxikeriarik gabe, sufritzen eta bizitzen erakusten diguna, Jainkoak Jakinduria dohain egiten baitigu. Nolako lasaitasuna, nolako bakea orduan, bizira daraman bide meharrean³² sartuak!