Orain da oihu hau egiteko ordua: gogoan izan egin dizkidazun agintzariak, itxaropenez bete nadin; nire ezerezaren aringarria baita eta nire bizia biziberritzen du²². Gure Jaunak denetarako gogoan izan dezagula nahi du: Bera gabe garbi ikusten dugu ezer ezin dugula²³ eta Berarekin dena ahal dugula²⁴. Beti bere begien aurrean ibiltzeko asmoa berriztatzen dugu²⁵.

Jainkoaren argitasunarekin adimenean, itxuraz geldirik dagoena, zalantzarik gabe uste dugu, Egileak denak zaintzen baditu –bere etsaiak ere bai–, zenbat gehiago zainduko dituen bere adiskideak! Konbentzituta geratzen gara ez dagoela ez gaitzik, ez ezbeharrik, onerako ez datozenik: horrela sendotzen dira gure ariman bakea eta poza, inongo giza arrazoirik ezin kendu diezazkigukeena, ikustaldi horiek beti uzten baitigute berea den zerbait, zerbait jainkotiarra. Jainko Gure Jauna goretsiko dugu, geure baitan gauza harrigarriak egin baititu²⁶ eta altxor agortezin baten jabe izateko gaitasunez sortu gaituela ulertuko dugu²⁷.